????? ?????

احکام و تصمیمات صادره از مراجع قضایی به دو نوع احکام و قرار تقسیم می شوند. قرار ملاقات ها دو نوع است؛ برخی از آنها در مبارزه تعیین کننده هستند و برخی از آنها مقدماتی. قرار دادخواست یکی از تصمیمات قطعی دعوی است که در این مقاله به معرفی آن می پردازیم.

همه شهروندان حق دارند برای جبران خسارت به دادگاه مراجعه کنند. این حق در اصل 34 قانون اساسی آمده و همچنین تصریح شده است که هیچکس نمی تواند شهروندان را از این حق محروم کند. زمانی که دادخواستی به دادگاه تقدیم می شود، منشی دادگاه تحقیقات لازم را انجام می دهد و سپس آن را به قضات ارائه می کند. قاضی دادگاه با عنایت به مفاد پرونده تحقیقات خود را انجام می دهد و رأی خود را به صورت «حکم» یا «قرار» می دهد.

رأی در مواردی صادر می شود که قاضی دادگاه در رأی خود حق یا ناحق بودن طرفین را (در ماهیت دعوا) بداند و پس از صدور رأی، پرونده در این دادگاه خاتمه می یابد. (دعواهای سرنوشت ساز)

قرار به دو دسته قرارهای قطعی دعوی و قرارهای عددی (تقدیمی یا بدوی) تقسیم می شود.

مسائل دعوی قضایی
دادخواست در موارد زیر صادر می شود:
مواردی که حق اصلی مذکور در پرونده عمداً یا غیر عمد تلف شده باشد.

زوال اختیاری: به این معناست که خود طرفین از حقوق خود چشم پوشی یا چشم پوشی می کنند. مثلا طلبکار طلب خود را ببخشد یا با هم سازش کنند. زوال غیر ارادی: مثلاً فوت طرفین در دعاوی مربوط به شخصیت طرفین (مانند ازدواج و طلاق) مانع از رسیدگی خواهد شد. البته در دعوا یا عقود، فوت طرفین مانع از رسیدگی نمی شود، بلکه ورثه جایگزین متوفی می شوند.

رد دعوی (ماده 107 قانون آیین دادرسی مدنی): فرض کنید شخصی علیه دیگری در دادگاه اقامه دعوی کرده است. پس از طرح دعوا به دلیل احتمال شکست یا دلایل دیگر از ادامه رسیدگی پشیمان می شود و مایل به ادامه دعوا نیست.

در صورتی که طرف مقابل در دادگاه (به دلیل عدم اطمینان از تصمیم دادگاه به نفع خود) در پایان جلسه رضایت خود را اعلام کند، دعوا رد و دعوا حل و فصل می شود، اما در صورتی که طرف مقابل که بوده است مخاطب دعوی به دلیل احتمال پیروزی این است که در صورت ادامه دعوا و محکومیت طرف مقابل، راه دیگری برای خاتمه دادرسی برای فردی که دعوی را به دادگاه کشانده است وجود دارد که عبارت است از ترک دعوا به طور کلی.

پس از اینکه شخص به طور کلی از ادعای خود صرف نظر کرد، حق اصلی شخص ضایع می شود و دعوا حل و فصل می شود.

اثرات سقوط دعوا
قرار است دعوی مانند اسناد رسمی دارای ارزش اثباتی باشد.

پس از صدور قرار دعوا در صورت اعتراض طرفین می توانند به دادگاه بالاتر اعتراض کنند.

در صورت عدم اعتراض به این رأی و یا اعتراض و تأیید رأی دادگاه اول در مراجع بالاتر رأی قطعی می شود و به دلیل تضییع حق اولیه امکان طرح دعوای جدید وجود نخواهد داشت. .

احکام و تصمیمات صادره از مراجع قضایی به دو نوع احکام و قرار تقسیم می شوند. قرار ملاقات ها دو نوع است؛ برخی از آنها در مبارزه تعیین کننده هستند و برخی از آنها مقدماتی. قرار دادخواست یکی از تصمیمات قطعی دعوی است که در این مقاله به معرفی آن می پردازیم.

همه شهروندان حق دارند برای جبران خسارت به دادگاه مراجعه کنند. این حق در اصل 34 قانون اساسی آمده و همچنین تصریح شده است که هیچکس نمی تواند شهروندان را از این حق محروم کند. زمانی که دادخواستی به دادگاه تقدیم می شود، منشی دادگاه تحقیقات لازم را انجام می دهد و سپس آن را به قضات ارائه می کند. قاضی دادگاه با عنایت به مفاد پرونده تحقیقات خود را انجام می دهد و رأی خود را به صورت «حکم» یا «قرار» می دهد.

رأی در مواردی صادر می شود که قاضی دادگاه در رأی خود حق یا ناحق بودن طرفین را (در ماهیت دعوا) بداند و پس از صدور رأی، پرونده در این دادگاه خاتمه می یابد. (دعواهای سرنوشت ساز)

قرار به دو دسته قرارهای قطعی دعوی و قرارهای عددی (تقدیمی یا بدوی) تقسیم می شود.

مسائل دعوی قضایی
دادخواست در موارد زیر صادر می شود:
مواردی که حق اصلی مذکور در پرونده عمداً یا غیر عمد تلف شده باشد.

زوال اختیاری: به این معناست که خود طرفین از حقوق خود چشم پوشی یا چشم پوشی می کنند. مثلا طلبکار طلب خود را ببخشد یا با هم سازش کنند. زوال غیر ارادی: مثلاً فوت طرفین در دعاوی مربوط به شخصیت طرفین (مانند ازدواج و طلاق) مانع از رسیدگی خواهد شد. البته در دعوا یا عقود، فوت طرفین مانع از رسیدگی نمی شود، بلکه ورثه جایگزین متوفی می شوند.

رد دعوی (ماده 107 قانون آیین دادرسی مدنی): فرض کنید شخصی علیه دیگری در دادگاه اقامه دعوی کرده است. پس از طرح دعوا به دلیل احتمال شکست یا دلایل دیگر از ادامه رسیدگی پشیمان می شود و مایل به ادامه دعوا نیست.

در صورتی که طرف مقابل در دادگاه (به دلیل عدم اطمینان از تصمیم دادگاه به نفع خود) در پایان جلسه رضایت خود را اعلام کند، دعوا رد و دعوا حل و فصل می شود، اما در صورتی که طرف مقابل که بوده است مخاطب دعوی به دلیل احتمال پیروزی این است که در صورت ادامه دعوا و محکومیت طرف مقابل، راه دیگری برای خاتمه دادرسی برای فردی که دعوی را به دادگاه کشانده است وجود دارد که عبارت است از ترک دعوا به طور کلی.

پس از اینکه شخص به طور کلی از ادعای خود صرف نظر کرد، حق اصلی شخص ضایع می شود و دعوا حل و فصل می شود.

اثرات سقوط دعوا
قرار است دعوی مانند اسناد رسمی دارای ارزش اثباتی باشد.

پس از صدور قرار دعوا در صورت اعتراض طرفین می توانند به دادگاه بالاتر اعتراض کنند.

در صورت عدم اعتراض به این رأی و یا اعتراض و تأیید رأی دادگاه اول در مراجع بالاتر رأی قطعی می شود و به دلیل تضییع حق اولیه امکان طرح دعوای جدید وجود نخواهد داشت. .