كپي رايت يا مالكيت ادبي و هنري، حق پديدآورنده آثار ادبي، هنري و علمي است كه به نام او باشد و همچنين حق انحصاري او براي تكثير، توليد، ارائه، اجرا و بهره‌برداري از اثر خود است. در مورد چنين حقي، گاه اين سوال پيش مي آيد كه سرنوشت مالكيت ادبي و هنري پس از مرگ خالق چگونه است؟

ضوابط حقوق معنوي نويسندگان و شاعران پس از فوتشان چيست، تكليف ورثه آنها چيست و حقوق مالكيت وراث پديدآورنده در چه محدوده زماني است؟

همچنين موضوع ديگري كه مورد توجه قرار مي گيرد اين است كه در قوانين جاري چه تدابيري براي حفظ حقوق بازماندگان اين آثار پيش بيني شده است و از نظر نظارتي، حفاظت و حمايت از خلاقيت هاي فكري و ذهني در چه نهاد يا نهادهايي برعهده دارد. سوال آيا اين موسسات تا به امروز موفق به انجام اين ماموريت شده اند و توانسته اند از تضييع و تضييع بي شمار حقوق مالكيت افراد جلوگيري كنند يا خير؟

ايوب ميلكي، حقوقدان و از اعضاي هيئت علمي دانشگاه در گفت و گو با «حمايت» درباره اين موضوعات و موضوعات گفت: تشخيص اينكه تعيين مهلت زماني براي چنين حقي قاعدتاً نقض غرض و مغايرت با اصول و مباني موجود است. قوانين؛ زيرا همانطور كه مال شرافتمند است، حق نيز محترم است و هر گاه مال هميشه مال باشد، حق هميشه حق باقي خواهد ماند، مگر در موارد استثنايي كه مطابق قانون و مصلحت عمومي باشد يا به دليل تخطي از قوانين. توسط دارنده حق محدوديت يا سلب حقوق.

وي گفت: ذكر تاريخچه مختصري از چگونگي شكل گيري و تكامل اين حق بي فايده نخواهد بود. آثار توسط بسياري از قوانين و اسناد داخلي و مقررات بين المللي محافظت شده است. لازم به ذكر است كه قبل از ظهور صنعت چاپ، كپي رايت موضوع مهمي نبود و همچنين در مواردي كه يك اثر ادبي يا هنري به سرقت مي رفت يا سوء استفاده مي شد، مثبت بود، زيرا سوابق اثر در هيچ مرجعي ثبت نمي شد. اگر نبود، امكان اثبات دعوي و كشف حقيقت و حل محتواي دعوا با اشكالات اساسي مواجه بود.

نوشتن در گذشته بي ارزش بود

وي افزود: همچنين در گذشته عليرغم اينكه امكان تكثير و كپي برداري در سطح وسيع وجود نداشت، نوشتن و نوشتن ابزاري براي تجارت و بازرگاني محسوب نمي شد، اما از آنجايي كه صنعت نشر به عنوان يكي از درآمدها صنايع مولد ابداع شد و به تدريج تكامل يافت و به اين ترتيب با گذشت زمان حمايت از حقوق مولفان، نويسندگان و هنرمندان وارد قلمرو قوانين كشورهايي از جمله ايران شد و به نظر من ظهور و شكل گيري رويكردهاي جديد حمايت از نخبگان، تحت تأثير اين واقعيت است كه در هر صورت، اين افراد بيشتر عمر گرانبهاي خود را صرف نوشتن و نوشتن مي‌كنند و در روزگاري كه ديگران كمتر به فعاليت‌هاي فكري و فكري علاقه‌مند هستند و به شغل حرفه‌اي، تجاري خود مشغول هستند. و فعاليت هاي مادي، نويسندگان و نويسندگان، با تلاش و صرف وقت فراوان، ميراث ارزشمند ادبي، فرهنگي و هنري را در اختيار جامعه بشري و آينده قرار مي دهند.

وي ادامه داد: در نظام حقوقي ايران مجموعه قوانيني وجود دارد كه به تشريح قواعد حاكم بر حقوق مولفان و مؤلفان مي‌پردازد كه از جمله آنها مي‌توان به قانون حمايت از حقوق مؤلفان، مصنفان و هنرمندان مصوب 1348 اشاره كرد. قانون ترجمه و تكثير كتب، نشريات و آثار صوتي مصوب 1352، قانون حمايت از حقوق پديدآورندگان نرم افزارهاي رايانه اي مصوب 1379 و آيين نامه اجرايي آن مصوب 1383، قانون ثبت اختراعات، طرح هاي صنعتي و علائم تجاري و مواد 62، 63 و 74 قانون تجارت الكترونيك ذكر شد.

كپي رايت يا مالكيت ادبي و هنري، حق پديدآورنده آثار ادبي، هنري و علمي است كه به نام او باشد و همچنين حق انحصاري او براي تكثير، توليد، ارائه، اجرا و بهره‌برداري از اثر خود است. در مورد چنين حقي، گاه اين سوال پيش مي آيد كه سرنوشت مالكيت ادبي و هنري پس از مرگ خالق چگونه است؟

ضوابط حقوق معنوي نويسندگان و شاعران پس از فوتشان چيست، تكليف ورثه آنها چيست و حقوق مالكيت وراث پديدآورنده در چه محدوده زماني است؟

همچنين موضوع ديگري كه مورد توجه قرار مي گيرد اين است كه در قوانين جاري چه تدابيري براي حفظ حقوق بازماندگان اين آثار پيش بيني شده است و از نظر نظارتي، حفاظت و حمايت از خلاقيت هاي فكري و ذهني در چه نهاد يا نهادهايي برعهده دارد. سوال آيا اين موسسات تا به امروز موفق به انجام اين ماموريت شده اند و توانسته اند از تضييع و تضييع بي شمار حقوق مالكيت افراد جلوگيري كنند يا خير؟

ايوب ميلكي، حقوقدان و از اعضاي هيئت علمي دانشگاه در گفت و گو با «حمايت» درباره اين موضوعات و موضوعات گفت: تشخيص اينكه تعيين مهلت زماني براي چنين حقي قاعدتاً نقض غرض و مغايرت با اصول و مباني موجود است. قوانين؛ زيرا همانطور كه مال شرافتمند است، حق نيز محترم است و هر گاه مال هميشه مال باشد، حق هميشه حق باقي خواهد ماند، مگر در موارد استثنايي كه مطابق قانون و مصلحت عمومي باشد يا به دليل تخطي از قوانين. توسط دارنده حق محدوديت يا سلب حقوق.

وي گفت: ذكر تاريخچه مختصري از چگونگي شكل گيري و تكامل اين حق بي فايده نخواهد بود. آثار توسط بسياري از قوانين و اسناد داخلي و مقررات بين المللي محافظت شده است. لازم به ذكر است كه قبل از ظهور صنعت چاپ، كپي رايت موضوع مهمي نبود و همچنين در مواردي كه يك اثر ادبي يا هنري به سرقت مي رفت يا سوء استفاده مي شد، مثبت بود، زيرا سوابق اثر در هيچ مرجعي ثبت نمي شد. اگر نبود، امكان اثبات دعوي و كشف حقيقت و حل محتواي دعوا با اشكالات اساسي مواجه بود.

نوشتن در گذشته بي ارزش بود

وي افزود: همچنين در گذشته عليرغم اينكه امكان تكثير و كپي برداري در سطح وسيع وجود نداشت، نوشتن و نوشتن ابزاري براي تجارت و بازرگاني محسوب نمي شد، اما از آنجايي كه صنعت نشر به عنوان يكي از درآمدها صنايع مولد ابداع شد و به تدريج تكامل يافت و به اين ترتيب با گذشت زمان حمايت از حقوق مولفان، نويسندگان و هنرمندان وارد قلمرو قوانين كشورهايي از جمله ايران شد و به نظر من ظهور و شكل گيري رويكردهاي جديد حمايت از نخبگان، تحت تأثير اين واقعيت است كه در هر صورت، اين افراد بيشتر عمر گرانبهاي خود را صرف نوشتن و نوشتن مي‌كنند و در روزگاري كه ديگران كمتر به فعاليت‌هاي فكري و فكري علاقه‌مند هستند و به شغل حرفه‌اي، تجاري خود مشغول هستند. و فعاليت هاي مادي، نويسندگان و نويسندگان، با تلاش و صرف وقت فراوان، ميراث ارزشمند ادبي، فرهنگي و هنري را در اختيار جامعه بشري و آينده قرار مي دهند.

وي ادامه داد: در نظام حقوقي ايران مجموعه قوانيني وجود دارد كه به تشريح قواعد حاكم بر حقوق مولفان و مؤلفان مي‌پردازد كه از جمله آنها مي‌توان به قانون حمايت از حقوق مؤلفان، مصنفان و هنرمندان مصوب 1348 اشاره كرد. قانون ترجمه و تكثير كتب، نشريات و آثار صوتي مصوب 1352، قانون حمايت از حقوق پديدآورندگان نرم افزارهاي رايانه اي مصوب 1379 و آيين نامه اجرايي آن مصوب 1383، قانون ثبت اختراعات، طرح هاي صنعتي و علائم تجاري و مواد 62، 63 و 74 قانون تجارت الكترونيك ذكر شد.